‌

حمله خارجی

بر عهده نیروهای مسلح است که با ژرف اندیشی درک کند که نظام اسلامی در لحظة نا‌امیدی، برای حفظ خود از کشاندن ایران به مسلخ و ایجاد شرایط برای حمله خارجی ابایی ندارند. نظام بر تحریک احساسات ناسیونالیستی ملت و نیروهای مسلح و با دست آویز «استقلال» حساب باز کرده‌اند. نظام حساب می‌کند که مانند صدام حسین پس از جنگ اول خلیج فارس، با وجود تمام کشته‌ها و ویرانی ایران، قادر به حفظ قدرت خواهد بود. تردیدی نیست که حساب جمهوری اسلامی در عزم دفاع ملت ایران با تمام توان از سرزمین ایران درست است. اما کشاندن ایران به دامن حملة خارجی، بدون در نظر گرفتن منافع ملی ایران و در حالی که آگاهی از وجود چنین عدم موازنه قوا وجود دارد، یک جنایت دانسته شده بر علیه ملت ایران است که هیچگاه در نزد ملت بخشوده نخواهد شد. بازهم بدون تردید، به استثنای معدودی که منافع حقیر شخصی را بر منافع ملی ترجیح می‌دهند، اکثریت بسیار بزرگ نیروهای مسلح از فرماندهان گرفته تا رده‌های پایینی و رسته‌های پشتیبانی و اداری، نمی‌خواهند و نمی‌توانند در این جنایت بر علیه ملت و مملکت شریک باشند. بالا‌ترین وظیفه نیروهای مسلح هر کشور پاسداری از یکپارچگی سرزمینی و دفاع از ملت می‌باشد. اکنون، حتا تصور این احتمال که در این برهة سرنوشت ساز، نیروهای مسلح در یک جنایت ملی با رژیم اسلامی دست داشته و ایران را دانسته به پای نابودی کشند، قابل پذیرش نیست و خلاف آن ثابت خواهد شد.

ایران همیشه یک ملت بوده و همواره برای حفظ یکپارچگی ملی جنگیده است. با نگاهی به تاریخ دراز پرفراز و نشیب این ملت، می‌توانیم به عنوان یک ایرانی، مفتخر باشیم که تا کنون در این امر کارنامه قابل قبولی داشته‌ایم. در تمام این دوران، ملت با اهدای خون و مال و با آنچه در توان داشته در این باره کوتاهی نکرده است. در تمام دوران‌های سختی که ملت ایران گذرانده، نیروهای مسلح با ملت هم گام بوده‌اند. اکنون نیز، با تمام نفرتی که ملت ایران از نظام اسلامی دارد، در برابر تجاوز خارجی با تمام توان به مقابله بر خواهد خاست. هرچه این اتحاد و عزم منسجم‌تر، عامل بازدارندگی پرتوان تری در برابر تهدید خواهد بود. از سوی دیگر، مبارزات ایران به طور روشن و آشکار به سوی دمکراسی با تمام دست‌آوردهای آن از جمله صلح است. حمله خارجی و یا افزایش تهدید به حمله، در جهت عکس مبارزه ملت عمل می‌کند. ملت باید مطمئن باشد که در دوران حاد شدن مبارزه، داخلی بر علیه حکومت، تهدیدی جدی بر امنیت کشور وجود نخواهد داشت. آن بد دلان که از استقبال ملت از سربازان خارجی سخن به میان می‌آورند، نه تنها به دنبال کسب قدرت بلکه همزمان در جهت عکس مبارزه ملت در راه آزادی و استقلال گام برمی دارند. ملت ایران با سابقة دراز تاریخی و سابقه بیش از یک سده مبارزه در راه آزادی و استقلال، بیش از آن به درجه پختگی سیاسی و اجتماعی رسیده است که قادر باشد آینده خود را خود به سازد نه زیر سایه توپ‌های خارجی. یکپارچگی ملت در برابر تجاوز خارجی و امکان جدی دست‌یابی به دمکراسی در ایران، دو عامل موثر بازدارندگی حمله خواهد بود که باید برای جهانیان روشن گردد.

‌

جنگ داخلی.

از دید قدرت‌های غربی تحریم کننده اقتصادی ایران که هم زمان تهدید حمله نظامی علیه ایران را کنار نگذاشته‌اند، نتایج به دست آمده تحریم‌ها تا کنون موفقیت‌آمیز بوده است. نرخ برابر ارزهای خارجی و قیمت طلا دست به صعود ناگهانی زده است. تورم با جهش بزرگ، بنا به آمار بانک مرکزی که تلاش می‌کند ارقام هرچه کمتر نشان داده شوند، به بالا‌تر از ۲۰ % رسیده است. افزایش قیمت مواد خوراکی نسبت بسیار بالاتری را نشان می‌دهد و برخی آن را ۶۰ % در سال برآورد می‌کنند. هنوز به طور رسمی تحریم نفتی اتحادیه اروپا آغاز نشده، ایران با افت ۴۰ % صادرات نفتی روبرو گردیده است. ذخیره ارزی که هیچ‌گاه روشن نشد که چه مقدار می‌باشد، معلوم نیست که تا چه موقع به تواند جای کاهش درآمد ارزی کنونی (که به طور حتم افزایش نیز خواهد یافت) را پر کند. دارایی هر ایرانی، چه دارا و چه ندار، با افت ۴۰ %، آن هم در عرض یک سال روبرو گردیده است و باید انتظار افت بیش‌تری را داشت. با در نظر گرفتن موفقیت تحریم‌های نفتی و در قیاس با هزینة سنگین جنگ برای غرب در ابعادی که ذکر شد، ادامه و تشدید تحریم‌های اقتصادی به امید افزایش بی‌ثباتی داخلی، به احتمال ادامه خواهد یافت. البته عربستان و اسرائیل، اکنون که فرصت را مناسب یافته‌اند، برای حمله نظامی فشار خواهند آورد. حتا اگر تنها از دید منافع غرب هم قضاوت کنیم، حمله نظامی به ایران یک فاجعه استراتژیک برای آن قدرت‌ها خواهد بود. استقرار مردم‌سالاری، که هدف جدی غرب است، با حمله نظامی به کانون جوشش آزادی‌خواهی یعنی ایران، آن هم در منطقه‌ای که تا کنون قابلیت پس زنی چنین ایدئولوژی را ثابت کرده است، سال‌ها به تعویق خواهد افتاد. امید غرب برای گسترش مردم‌سالاری ـ‌‌ همان هدفی که با قدرت نظامی پس از نزدیک به ده سال با هزینه گزاف مالی و انسانی نتوانست در عراق پیاده کند ـ و امید به ثبات در منطقه، باید به ایران باشد. ایران دمکرات، در حالی که غرب را متحد طبیعی خود می‌داند، قادر خواهد بود که از غلطیدن بیش از این ترکیه به دامن اسلام سیاسی، جلوگیری کند. ایران و ترکیه دمکرات، قدرت نرم لازم برای مقابله با تندروی مذهبی سنی در جهان عرب که در حال شکل‌گیری می‌باشد، را دارا خواهند بود. هم زمان نیز غرب محاسبه می‌کند که با در نظر گرفتن تجربه نا‌موفق در افغانستان و عراق و در حالی که جهان عرب در التهاب، شورش، جنگ داخلی و بی‌ثباتی شدید به سر می‌برد، باز کردن جبهه نظامی جدید در منطقه آن هم به مراتب قوی‌تر، همراه با ملتی که سابقة مقاومت چند هزار ساله در برابر حملة خارجی را همراه دارد، عاقلانه نخواهد بود. به نظر می‌رسد که غرب اگر مجبور نگردد ـ یعنی نظام اسلامی دست به اقدام نظامی مستقیم و تحریک کننده نزند ـ شیوه بردباری را در پیش خواهد گرفت، به ویژه که بحران اقتصادی غرب به زودی حل نخواهد شد و همزمان پایه‌های جنبش سبز در ایران در حال گسترش است. البته نمی‌توان انتظار داشت که غرب از موضع تهاجمی نظامی خود و یا تقویت پایگاه‌های منطقه، دست بردارد.

کاسته شدن از احتمال حملة نظامی همراه با افزایش بی‌ثباتی داخلی، امکان گسترش فعالیت‌ها برای دست‌یابی به خواست‌های ملت را افزایش خواهد داد. اگر نیروهای مسلح هرچه زود‌تر به ملت نپیوندند و جایگزینی حکومت را با آرامش نسبی و حفظ قدرت مرکزی، را ممکن نکنند، برخورد سخت ملت با نظام اسلامی پرهیز ناپذیر خواهد بود. در آن صورت همه چیز می‌تواند رخ دهد: جنگ داخلی، فروپاشی قدرت مرکزی، ویرانی و تجزیه. به دوروبر خود نگاه کنیم. از افغانستان و عراق گرفته تا لبنان، سوریه، لیبی و یمن؛ هیچ یک از این سرزمین‌ها تا سال‌های دور در آینده، روی ثبات را نخواهند دید.

ایران با تکیه بر همبستگی ملی و تجربه دراز تاریخی، باید راه خود را با درک درست واقعیت‌های کشور و جهان، به تواند در این شرایط که باید از حملة خارجی جلوگیری کرده و همزمان نظام اسلامی را که قادر به حل هیچ یک از مسایل ایران نیست، بدون از هم‌پاشی قدرت مرکزی، کنار گذارد. مبارزه ملت ایران، توانسته گفتمان و جایگزین فکری و فرهنگی یعنی دمکراسی مبتنی بر حقوق بشر و جایگزین عملی یعنی جنبش سبز را، تثبیت شده در اجتماع زنده و پویا نگاه دارد. چون هیچ‌گونه رقیبی در صحنه دیده نمی‌شود، خلاء قدرت باید وسیلة مردم‌سالاری پر شود. نظام‌های غیردمکرات در کشور تجربه شده و وسیلة ملت کنار گذارده شده‌اند. حکومت وسیلة نظامیان بدون مشارکت ملت، کوچک‌ترین احتمال موفقیت را ندارد. زیرا مبارزات ملت در راه آزادی و استقلال بوده است که هردو در تضاد با حکومت نظامیان است. اگر نظام اسلامی با حمایت بزرگ ملت، که در ابتدا از آن برخوردار بود، نتوانست به موفقیت دست یابد، حکومت نظامیان که در شرایط امروز که روی هیچ‌گونه حمایت ملی نمی‌تواند حساب کند، چگونه می‌تواند به موفقیت خود امیدوار باشد؟ نیروهای مسلح تنها می‌توانند در کنار مردم و جزیی از ملت در استواری اراده ملی باشند.

‌

آینده ایران

بیش از هر زمان دیگر در درازای بیش از یک سده، دست‌رسی به هدف توامان آزادی و استقلال، در ایران در دست‌رس می‌باشد. جمهوری اسلامی در دوران حکومت خود زخم‌های عمیقی بر پیکر ملت وارد ساخته است که برای تیمار آنها، نیاز به سال‌ها ثبات، آرامش اجتماعی، احساس حاکم بودن بر سرنوشت و استقلال خود و رشد اقتصادی دارد. تمام این دست آورد‌ها تنها در پناه دمکراسی و حکومت قانون ممکن خواهد بود و مبارزه و تلاش ملت نیز در این مدت در این راه بوده است. ملت ایران مدت‌هاست که به این نتیجه رسیده که مردم‌سالاری همراه با تضمین حقوق فردی، یگانه راه رستگاری ملی است. در ایران دمکرات، دیگر جایی برای سوء تعبیر و سوء استفاده از خواست استقلال باقی نخواهد ماند. مانند دیگر کشورهای دمکرات، استقلال با دمکراسی همراه خواهد آمد. استواری اراده ملی و حکومت قانون در کشور، شرط لازم برای اعاده اعتماد بنفس زخم خورده ملی را فراهم خواهد کرد. پس از آن، انفجار بی‌همتای توان بالقوه ملی که همیشه زیر فشار بوده است، رخ خواهد داد. توان بالقوه عظیم ایران، نوید آینده درخشان و در همکاری با دیگر کشورهای جهان را می‌دهد. ایران دمکرات وحشتی از رقابت در سطح جهان را به خود راه نخواهد داد. ایران آزاد، یکی از پایه‌های امنیت و نه عامل بی‌ثباتی در منطقه خواهد بود و به احتمال الگوی شایسته در برابر دیگر سرزمین‌های در حال تلاش منطقه، برای حل مسایل خود، ارایه خواهد داد.