Author's posts
گفتگوی داریوش همایون با علیرضا میبدی در سال 1955
گفت وگوی علیرضا میبدی با زنده یاد داریوش همایون در سال 1995 که بعد از درگذشت وی در اختیار بنیاد قرار گرفته شد.
چهره ماندگار ایران شناسی؛ ریچارد نلسون فرای / پروفسور احسان یارشاطر
تلاشهای پروفسور ریچارد فرای در حوزه ایرانشناسی بیش از نیم قرن به طول انجامید. او طی این مدت به طور دائم مشغول تحقیق، تدریس و نوشتن بود. دانش ما به خاطر فداکاری و تلاشهای خستگی ناپذیر او در پیشبرد مطالعات ایرانشناسی در حوزههای مختلفی مانند تاریخ، جغرافیای تاریخی، زبانشناسی، هنر، باستانشناسی، سکهشناسی و مهرشناسی غنیتر شده است.
گفتگو با دکتر جلاییپور در مورد تغییرات خانواده ایرانی
دکتر جلاییپور، جامعهشناس و عضو هیات علمی دانشگاه تهران، معتقد است که نباید افزایش تعداد خانوادههای فروپاشیده را به فروپاشی خانواده در ایران تعمیم داد. او ظهور خانوادههای مدنی با روابط عادلانهتر میان زن و شوهر و نیز فرزندان و والدین را یکی از تغییرات مثبت ساختار خانواده در ایران میداند؛ خانوادهای که درست در نقطه مقابل خانوادههای سنتی و یا پدرسالار قرار دارد و زن و مرد در آن دارای حقوق و مسئولیتهای تقریبا یکسان هستند. جلاییپور به ظهور خانوادههای سفید هم اشاره میکند؛ خانوادههای توافقی که به صورت رسمی در جایی ثبت نمیشوند.
کدام زبان؟ کدام پژوهش؟ کدام برنامه؟ / گفتگوی متین غفاریان با احسان هوشمند
بدون توجه به مبانی تاریخی هویت ایرانی هر تلاشی برای حل مسائل موجود بر انبوه مشکلات موجود میافزاید.
احسان هوشمند پژوهشگر حوزه مطالعات قومی معتقد است سیاستهای فعلی در مواجهه با مسئله زبانهای محلی بدون پشتوانه تئوریک است. او همچنین به برخی مخاطرات اجتماعی جدی که آموزش بدون مطالعه و کار کارشناسی زبان مادری ممکن است ایجاد کند، اشاره میکند و معتقد است ابعاد وحساسیتهای اجتماعی و سیاسی زیادی در این زمینه باید مورد توجه قرار گیرد.
«مرزهای خصوصی هر انسان در پس زمینه حضور عموم به معنا میرسد» گفتوگوی فصلنامه رهآورد با حورا یاوری / ماندانا زندیان
آیا جستجوی زمانهای رفته، همان طور که از زبان پروست میشنویم، ممکن است؟ آیا میتوان زندگی و روزهای زندگی را به یاد آورد و روایت کرد؟ میان آن اصل و این رونوشت، میان زندگی و زندگینامه، چه خودنوشت و چه دیگرنوشت، چه پیوندی هست؟
کتابِ در دستِ انتشارِ حورا یاوری ـ پژوهشگر و عضو هیأت ویراستاران دانشنامه ایرانیکا ـ درباره تاریخچه و سیر تحولی بیوگرافی و اتوبیوگرافی در ایران، انگیزهای شد برای گفتوگو درباره کارکرد حافظه و مکانیزم پیچیده فراموشی و یادآوری، توانایی ما برای رودررو شدن با خودمان، که به گفته او «صلیب عیسای انسان مدرن است»، و پرداختن به اهمیت زندگینامهها در بررسی و شناخت «نظامهای دلالتی فرهنگی و اجتماعی و تاریخی» ـ آنسان که حورا یاوری میگوید
بحران در مصر / آيندگان 30 شهریور 1348 / داريوش همایون
علاوه بر این به نظر میرسید رهبری مصر هنوز شعبدههائی در آستین دارد. در کنفرانس خرطوم در 1967 فرمول “راه حل سیاسی” عبدالناصر از طرف بیشتر سران عرب پذیرفته شد و امیدهائی پدید آمد. اما کسی توجه نکرد که در شرایط “نه صلح، نه مذاکره، نه شناسائی” جای زیادی برای “راه حل سیاسی” نمیماند.
وطن، زبان فارسی و شعر مشروطه / ماشاءالله آجودانی
سالها پيش از آن که رضاشاه به حکومت برسد، در عصر رونق صنعت چاپ و انتشار در ايران، خود به خود و به طور طبيعی، زبان فارسی تنها زبان اصلی و مهمی بود که کار نشر در شکل عمومی آن، با آن آغاز شده بود. و اين امر آن اندازه طبيعی و بديهی بود که جای چون و چرا نداشت، چرا که زبان ديگری را در ايران توان آن نبود که به عنوان زبان “نوشتار” برگزيده شود و اين جريان طبيعی بدون بخشنامه و امر و نهی، خود به خود سير خود را طی میکرد
«تمامی ابعاد ملی شدن صنعت نفت را باید بررسی کنیم» گفت و گو با دكتر موسی غنینژاد
من معتقدم ملی شدن صنعت نفت به ضرر مردم تمام شد و نهضتی بود که چه به لحاظ اقتصادی، چه به لحاظ سیاسی نه اهداف درستی را دنبال می کرد و نه عملا می توانست به آن اهداف برسد.
لیبرالیسم همان عقل عقلایی است / مصاحبۀ مهرنامه با دکترغنینژاد و دکترطباطبایی
اشکال روشنفکری این است که نظام مشروطه صد سال پیش را از انگلستان کنونی قیاس میگیرد. نظامهای آزادی آغازی دارند اما انجامی ندارند. به خلاف انقلابهای برای برابری که یکباره نظام تولید و قانونی کشور را نابود میکنند. آزادی تنها میتواند از نقطه صفر آن شروع شود.
گفتگوی داریوش همایون با واشینگتن دی سی در سال 1982
نوار صوتیِ گفتگوی زنده یاد داریوش همایون در 21 نوامبر سال 1982 با واشینگتن دی سی بعد از درگذشت وی در اختیار ما قرار گرفته شد. در این گفتگو نیز مثل همیشه سخنان تازه و نشنیدة بسیار از وی خواهیم شنید!
قدرِ دو گندم آزادی / فرشته مولوی
از زمرة حرفهای درخورتوجه در سخنرانیهای ده شب یکی این است که: فرهنگ و ادبیات کلاسیک ایران با سد سانسور روبرو نبود؛ وگرنه که نمیماند (نک. مصطفی رحیمی. فرهنگ و دیوان). چنین حرفی اینروزها هم بر زبان اهل قلم میآید تا شاید به گوشِ سنگ سانسورگران فروبرود. در اینکه ماندگاری ایران وامدار فرهنگش و فرهنگش هم وامدار اهل اندیشه و قلمش بوده، جای شک نیست. آنچه بیهوده مینماید، چشمداشت ما از قدرتمداران برای شکستن سد سانسور است.
زبان فارسی، زبان مشترک ایرانیان / نجف دریابندری
زبان فارسی چه از حیث شکل جاری آن به اصطلاح ملک طلق فارسها نیست، بلکه در واقع ساخته و پرداختة همه مردم ایران است. کافی است آثار “فارسی زبانها” را به همان معنای مورد بحث، یعنی در تمایز با “فارس” از فهرست ادبیات فارسی حذف کنیم تا ببینیم که از این ادبیات غنی، که این قدر به آن افتخار میکنیم، چه برجا میماند.
|
