Author's posts
فرجام ناشاد «آموزش به زبان مادری» / علی کشگر
با راهحل… «آموزش به زبان مادری» خواسته یا ناخواسته باید در انتظار سرنوشتی نشست که فرجام آن تنها به بند کشیدن ناگزیر افراد متعلق به اقوام و محدود نمودن فضای زیست و تنگ کردن فضای آزادی عمل آنان در محدوده گروه قومی و رساندن زیست آدمیان به زیست ابتدایی است.
انقلاب، «آیندگان» را تحمل نکرد / گفتگو با یک عضو «شورای سردبیری» آیندگان
از هنگامی که انتشار آیندگان در خارج از کشور مطرح شد، برآن بودیم که سرگذشت دورهای را که روزنامه در ایران چاپ میشد با خوانندگان در میان بگذاریم. بخش نخست این «تاریخچه» را بیشتر خواندید. چندی پیش فرصتی دست داد تا با یکی از اعضاء شورای سردبیری آیندگان در دوران انقلاب و پس از آن به گفتگو بنشینیم…. پارههایی از گفتگوی طولانی با او را در زیر میخوانید.
بازخوانی ده شب / پیشگفتار / ماندانا زندیان
نسل جوان ايران مدتهاست به ضرورتِ فراتر رفتن از خود و باريک شدن در افقِ دانايي دوراني که هر حادثه در آن رخ داده، انديشيده است؛ که براي دريافتن معناهايي که در هر پديده هست، بايد به کل ارزشهاي جامعه در آن بازة زماني نگريست، چنان که براي درک هر اثر ميبايد به افق زندگاني و جهانبيني و فرهنگ جامعه، و نه تنها آفرينندة آن اثر پرداخت.
بازخوانی ده شب منتشر شد. /
پس از سي و پنج پاييز، پيرنگ اين کتاب در هيأت پروندهاي براي بازنگري ده شب شعر گوته، ريخته شد تا همراه بازخواني متنهاي ارائه شده در آن شبها، فضاي چيره بر روشنفکري آن دوران و ذهنيت جامعه را از نگاه امروز روزنامهنگاران، شاعران و نويسندگان آن نسل و نسل جوان امروز ايران ارزيابي کند.
تا زبانم به پارسی می چرخد، ایران را فراموش نخواهم کرد…
من در ایران زبانم را آموختم و ریشه ی عشق به این زبان و فرهنگ در آن دیار در من جوانه زد و پرورش یافت. تا زبانم به پارسی می چرخد ایران را فراموش نخواهم کرد.
ضعف ملل متحد / آيندگان 29 شهریور 1348 / داريوش همایون
آن چه مللمتحد را از نظر سیاسی بدین درجه بیاعتبار کرده تنها شرایط ایجادش نیست که تقریباً از همان روز نخست با جنگ سرد و تقسیم جهان به دو اردوی متخاصم و یک به اصطلاح جهان سوم ـ که نه تعریف مشخصی داشت و نه سیاست مشخصی ـ همزمان گردید. کار در شرایط جنگ سرد از همان آغاز، مصالحه تا حد فراموش کردن اصول و جانبداری از طرف قویتر را وارد رویههای مللمتحد کرد.
به آینده بیاندیشیم / داریوش همایون / نقل از آیندگان / سال ۱۳ / شماره ۱ / فروردین ۱۳۶۹
هنگامی که به بخش بزرگتر سخنان و نوشتههای ایرانیان خارج مینگریم به شگفتی میافتیم؛ از اینکه هیچ کس خطا نرفته است. در هیچ گذشتهای عیبی نبوده است. اما چنانکه میبینیم همه زیان دیدهاند، اگر همه، چنانکه میگویند و مینویسند، برحق بودهاند پس چرا ما در اینجائیم؟
نگاهی به سرگذشت «آیندگان» / نقل از: آیندگان / سال ۱۳ / شماره ۱
محیط فرهنگی ایران، تقریبا به طور کامل در سلطة چپ بود ـ از ۱۳۲۰ تا همین اواخر. آیندگان کوشش کرده بود دست کم یک سرمشق فکری غیرچپ ارائه بدهد. چپ احساس خطر میکرد که این موقعیت انحصاریش از بین خواهد رفت. بنابراین، به صورت از پیش تصمیم گرفته، با این روش آیندگان درافتاد.
متن زیر، برشی کوتاه از رمان «راه گم» است / نوشته پگاه احمدی
تبعید یعنی دیگر هیچ جای جهان نبودن، یعنی تمام خاک، گم بشود. تبعید، منگ میکند اسفندیار. اگر نلولی منگ میشوی و من نمیلولم. نه لابه لای دیسکوبروها نه بین سیاسی و چریک و جاسوس و دین عوض کرده و درویش و یوگی و هنرمند و سلطنتطلب و شوت و سیاه مست و نشئه و علاّف و لوطی و رقاصشان. جایم خیلی تنگ است اسفندیار.
… / نسیم جعفری/ ایران
آنقدر بنفشه بودیم که گلدان های لب حوض
یکی یکی اقتدا می کردند به عشق ما
ماه به حنجره ی آب می ماسید
چرایی و اثرات نگاه امنیتی به کردستان / گفتگوی سوسن محمدخانی غیاثوند با ماشااله شمسالواعظین
من با انوشیروان مصطفی رهبر جنبش گوران یک گفتگوی مفصل و سه چهار ساعته داشتم. ایشان میگفتند «طی بیست سال اخیر که خودمختاری در کردستان عراق به وجود آمد نسل جدید ما الان اگر بخواهد با هم میهن خود گفتگو کند به مترجم نیاز دارد.» و این نگران کننده است. فقط افراد میانسال به بالا در اقلیم کردستان به زبان عربی مسلط هستند. فکر کردید اگر این نسل منقرض شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟! یک ملت جدا از دنیا و فاقد پتانسیل و مهارتهای فرهنگی و زبانی تحویل جهان بدهیم؟! خودمان را در ارتباط با شعارهای براق گول نزنیم. به صورت فراگیر و همه جانبه خواهان آموزش زبان کوردی در کنار زبان ملی بشویم ولی ملتمان را با هر قیمتی که هست از زبان و فرهنگ واحدی که میتواند آنها را بههم پیوند بدهد و به جهان وصل کند، محروم نکنیم. چون آنها که این کار را کردند الان پشیمانند و میخواهند برگردند.
…
«نسل جوان ايران مدتهاست به ضرورتِ فراتر رفتن از خود و باريک شدن در افقِ دانايي دوراني که هر حادثه در آن رخ داده، انديشيده است؛ که براي دريافتن معناهايي که در هر پديده هست، بايد به کل ارزشهاي جامعه در آن بازة زماني نگريست، چنان که براي درک هر اثر ميبايد به افق زندگاني و جهانبيني و فرهنگ جامعه، و نه تنها آفرينندة آن اثر پرداخت.»
برگرفته از: پیشگفتار
دمکراسی و حقوق بشر در بافتار ایران / داریوش همایون
پیش از هر چیز گذاشتن بار ملامت تنها بر حکومتها، رژیمهای سیاسی و قانونهای اساسی درست نیست. این رویکرد به آسانی میتواند صرفا یک سلاح سیاسی بشود. حقوق از آن مردم است، و مردم متن و بستر هر چه در جامعه یگذرد هستند. آنها تا هنگامی که پارهای دگرگونیها در بخش مهمی از فرهنگ خود، از جمله رویکرد به مذهب، و به ویژه در فرهنگ سیاسی خود ندهند قربانیان سهلانگاری و واپسماندگی خویش خواهند بود.
مرگ پایان کبوتر نیست / بهیاد داریوش همایون / گفتگوی مهرداد حریری با داریوش همایون
آنچه که پشیمانم از آن، این است که ضعف بنیادی و پوسیدگی درونی نظامی را که در آخرین روزها و سالهایش به آن پیوستم، یعنی به درونش راه یافتم را نفهمیدم و احساس نکردم. و فرصتهای بسیاری را از دست دادم. شاید پشیمانی دیگرم اینجاست که وقتی رفتم به درون دستگاه قدرت به مقدار زیادی شیفته قدرت و ظواهرش شدم …
ازدواجهای شتابزده / آيندگان 27 شهریور 1348 / داريوش همایون
این ادراک ابتدائی از ازدواج که هر کودکی به شرط داشتن توانائی جسمانی میتواند مسئولیتهای زندگی مشترک را بپذیرد ناشی از شرایط جامعهی عقبافتادهای بود با اکثریت قریب به اتفاق بیسوادان که در آن جنبههای پیچیدهی روابط اجتماعی اصلاً شناخته نبود و رشد و بلوغ را در تظاهرات جسمی آن تشخیص میدادند و انتظارات مردم از یکدیگر به حداقل بود و نبودن ارتباطات کسی را در معرض هیچ تغییر قابل ملاحظه قرار نمیداد.
|
