Author's posts
نگاهی به سرگذشت «آیندگان» / نقل از: آیندگان / سال ۱۳ / شماره ۱
محیط فرهنگی ایران، تقریبا به طور کامل در سلطة چپ بود ـ از ۱۳۲۰ تا همین اواخر. آیندگان کوشش کرده بود دست کم یک سرمشق فکری غیرچپ ارائه بدهد. چپ احساس خطر میکرد که این موقعیت انحصاریش از بین خواهد رفت. بنابراین، به صورت از پیش تصمیم گرفته، با این روش آیندگان درافتاد.
متن زیر، برشی کوتاه از رمان «راه گم» است / نوشته پگاه احمدی
تبعید یعنی دیگر هیچ جای جهان نبودن، یعنی تمام خاک، گم بشود. تبعید، منگ میکند اسفندیار. اگر نلولی منگ میشوی و من نمیلولم. نه لابه لای دیسکوبروها نه بین سیاسی و چریک و جاسوس و دین عوض کرده و درویش و یوگی و هنرمند و سلطنتطلب و شوت و سیاه مست و نشئه و علاّف و لوطی و رقاصشان. جایم خیلی تنگ است اسفندیار.
… / نسیم جعفری/ ایران
آنقدر بنفشه بودیم که گلدان های لب حوض
یکی یکی اقتدا می کردند به عشق ما
ماه به حنجره ی آب می ماسید
چرایی و اثرات نگاه امنیتی به کردستان / گفتگوی سوسن محمدخانی غیاثوند با ماشااله شمسالواعظین
من با انوشیروان مصطفی رهبر جنبش گوران یک گفتگوی مفصل و سه چهار ساعته داشتم. ایشان میگفتند «طی بیست سال اخیر که خودمختاری در کردستان عراق به وجود آمد نسل جدید ما الان اگر بخواهد با هم میهن خود گفتگو کند به مترجم نیاز دارد.» و این نگران کننده است. فقط افراد میانسال به بالا در اقلیم کردستان به زبان عربی مسلط هستند. فکر کردید اگر این نسل منقرض شود چه اتفاقی خواهد افتاد؟! یک ملت جدا از دنیا و فاقد پتانسیل و مهارتهای فرهنگی و زبانی تحویل جهان بدهیم؟! خودمان را در ارتباط با شعارهای براق گول نزنیم. به صورت فراگیر و همه جانبه خواهان آموزش زبان کوردی در کنار زبان ملی بشویم ولی ملتمان را با هر قیمتی که هست از زبان و فرهنگ واحدی که میتواند آنها را بههم پیوند بدهد و به جهان وصل کند، محروم نکنیم. چون آنها که این کار را کردند الان پشیمانند و میخواهند برگردند.
…
«نسل جوان ايران مدتهاست به ضرورتِ فراتر رفتن از خود و باريک شدن در افقِ دانايي دوراني که هر حادثه در آن رخ داده، انديشيده است؛ که براي دريافتن معناهايي که در هر پديده هست، بايد به کل ارزشهاي جامعه در آن بازة زماني نگريست، چنان که براي درک هر اثر ميبايد به افق زندگاني و جهانبيني و فرهنگ جامعه، و نه تنها آفرينندة آن اثر پرداخت.»
برگرفته از: پیشگفتار
دمکراسی و حقوق بشر در بافتار ایران / داریوش همایون
پیش از هر چیز گذاشتن بار ملامت تنها بر حکومتها، رژیمهای سیاسی و قانونهای اساسی درست نیست. این رویکرد به آسانی میتواند صرفا یک سلاح سیاسی بشود. حقوق از آن مردم است، و مردم متن و بستر هر چه در جامعه یگذرد هستند. آنها تا هنگامی که پارهای دگرگونیها در بخش مهمی از فرهنگ خود، از جمله رویکرد به مذهب، و به ویژه در فرهنگ سیاسی خود ندهند قربانیان سهلانگاری و واپسماندگی خویش خواهند بود.
مرگ پایان کبوتر نیست / بهیاد داریوش همایون / گفتگوی مهرداد حریری با داریوش همایون
آنچه که پشیمانم از آن، این است که ضعف بنیادی و پوسیدگی درونی نظامی را که در آخرین روزها و سالهایش به آن پیوستم، یعنی به درونش راه یافتم را نفهمیدم و احساس نکردم. و فرصتهای بسیاری را از دست دادم. شاید پشیمانی دیگرم اینجاست که وقتی رفتم به درون دستگاه قدرت به مقدار زیادی شیفته قدرت و ظواهرش شدم …
ازدواجهای شتابزده / آيندگان 27 شهریور 1348 / داريوش همایون
این ادراک ابتدائی از ازدواج که هر کودکی به شرط داشتن توانائی جسمانی میتواند مسئولیتهای زندگی مشترک را بپذیرد ناشی از شرایط جامعهی عقبافتادهای بود با اکثریت قریب به اتفاق بیسوادان که در آن جنبههای پیچیدهی روابط اجتماعی اصلاً شناخته نبود و رشد و بلوغ را در تظاهرات جسمی آن تشخیص میدادند و انتظارات مردم از یکدیگر به حداقل بود و نبودن ارتباطات کسی را در معرض هیچ تغییر قابل ملاحظه قرار نمیداد.
وقتی دربار عثمانی محفل هنر ایرانی شد / گفتوگو با آرش محافظ
انتشار آلبوم «عجملر» یکی از اتفاقهای مهم عرصه موسیقی در سال جاری است. پیش از آنکه بحث کیفیت و زیباییشناسی اثر مطرح باشد، بعد تاریخی اثر اهمیت فراوانی دارد. «عجملر» برآمده از مکتوباتی متعلق به موسیقی دوران عثمانی همزمان با دوره صفوی در ایران است.
لایههای مُخلِّ آزادی، مروری بر تاریخ سانسورِ ادبی / پگاه احمدی
وارد آمدن لطمههای شدید به حیات فردی و اجتماعی مولفان، عدم احساس امنیت شغلی، توقف چرخۀ نشر، ورشکستگی ناشران مستقل و غیردولتی، توقف گردش آزاد اطلاعات در جامعه، ممانعت از ارائۀ خلاقیتهای فکری، آثار قلمی و اندیشههای نو به مخاطبان و جایگزین شدن ادبیات نازل به جای ادبیات جدی، فقدان چند صدایی در جامعه و تحمیل و تعمیم سلیقۀ فرهنگی و به طور کلی ایدئولوژی نهاد قدرت از تبعات ویرانگر سانسور در جوامعی نظیر ایران است.
ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه میپنداشتیم / فرخنده مدرس
دشنامهای شاملو به شاهنامه هنوز از یاد نرفته است و کسانی هنوز سنت دشنامگویی وی را ادامه میدهند. داریوش آشوری البته ظاهراً به صراحت ناسزاگویی آشکار را پیشه نمیکند، … اما در برابر پرسش از علت تداوم کشور و ملت ایران، خود را به ندانستن میزند و میگوید…
مهشید امیرشاهی در دانشگاه استنفورد
مهشید امیرشاهی برای دریافت جایزة سالانة بیتا که به هنرهای ایرانی اختصاص دارد، روز جمعه پانزدهم نوامبر ۲۰۱۳ مهمان دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا بود. این جایزه به پاس کمال و نوآوری و تأثیر گستردة آثارش، آزادگی و شرافت هنری و حقیقتگویی خودش و نیز کوششهای او در راه احقاق حقوق زنان، در روز جمعه پانزدهم نوامبر ۲۰۱۳ به خانم مهشید امیرشاهی تقدیم شد.
کجا ایستادهایم؟ / بازنویسی پاسخ دکتر طباطبایی به پرسشها
در این منطقهای که ما قرار داریم، ایران، با همه تنوع قومی، زبانی و فرهنگی، ملت است و یکی از کهنترین کشورهایی است که ملت شده است. اینها را بر سبیل اشاره آوردم تا توجه شما را به نکتههایی در پیچیدگی نام ایران ـ یعنی ایران به عنوان یک مفهوم ـ جلب کنم.
گامهائی به پيش، گامهائی به پس / داریوش همایون
تفاوت عمدهای که ميان مدرنيته با مدرنيزاسيون يا نوسازندگی است از همان آغاز يا فهميده نشد، يا به فراموشی افتاد. مدرنيته فرايند دراز و ژرف تغييرات ريشهای در فرهنگ و ارزشهاست؛ …مراد از مدرنيته جهانبينی تازهای است که بر پايه خردگرائی (راسيوناليسم)، عرفيگرائی (سکولاريسم) و انسانگرائی (هومانيسم) ساخته شده است. مقصود از مدرنيزاسيون شيوه تازهای در سازمان دادن زندگی است؛ فرايندِ آوردن نهادها و زيرساختهای مادی و فرهنگی به جامعههای سنتی و بنا بر تعريف واپسمانده است….
|
