خبر درگذشت هما زاهدی بار سنگین غم را بر دلمان نشاند!
درگذشت هما زاهدی، همسر ارجمند داریوش همایون و پشتیبان گرانقدر بنیاد دایوش همایون ـ برای مطالعات مشروطهخواهی برای همکاران این بنیاد رخدادی بسیار غمانگیز است. ما مراتب همدردی خود را خدمت اعضای محترم خانواده ایشان، خاصه فرزندان آن بانوی گرانقدر و برادر محترمشان آقای اردشیر زاهدی اعلام میداریم.
چپها سالها فکر میکردند کلید حل معضلات جوامع بشری در دستشان است و شاعران و نویسندگان چپ هم به دنبال این تئوری با شور و هیجان این آرمانگرایی را تبلیغ میکردند. منتها وقتی خود تئوریها زیر سوال رفت یا دستکم مورد تردید یا مورد بازبیبنی قرار گرفت نقش هنر و ادبیات هم در این عرصه کمرنگ شد. الان دیگر آن نوع از ادبیات به نیاز جامعه پاسخ نمیدهد. برای روشنفکر دهه 50 مسلم بود که مشکل زیربنا و روبناست. اما امروز تقریبا برایش روشن شده که چنین خبرهایی نیست که زیربنا اگر عوض شد روبنا هم عوض میشود.
من پنج راهکار يا دستورالعمل دارم برای رسيدن به هدف و مقصود. ۱- با کسی که برايتان اشکالتراشی کرده با احترام رفتار کنيد. ۲- در ضمن احترام گذاشتن جوری با ظرافت به او بفهمانيد که بيش از او میدانيد و تجربهتان بيشتر است. ۳ – صبور باشيد. صبوری همراه با لبخند. ۴- گاهی با او رابطه انسانی برقرار کنيد و فراموش کنيد که او فعلا در تقابل با شماست. برای خودم اتفاق افتاد که طرف چپ دست بود و گفتم روانشناسان میگويند چپدستها باهوشاند. لبخندی زد و يخ بين ما شکسته شد. ۵- آرامآرام در ضمن صحبت به او آموزش دهيد. آنها تشنه آموختناند.
از قریب 50 هزار آبادی که میگویند در ایران است، اگر اسم همهشان را به ردیف روی کاغذ بنویسیم، فکر میکنید چند نفر از مردم این سرزمین میتوانند آنها را درست بخوانند. به نظر من گناه است که بنشینیم و ناظر این وضع باشیم.
امروز در کشورمان روندهای پُرامیدی در حال قوامیابیاند که نخستین اشاره به نطفههای آنها بهعنوان جای پاهای استوار برای ساختن جامعهای نوین با روحیه، فرهنگ و سیاستی تازه، در برهههائی صورت گرفت که تصور آنها از سوی طبقه سیاسی تازه بدر آمده از تجربه انقلاب اسلامی، ناممکن مینمود. باز نویسی گفتگوی زیر با زندهیاد داریوش همایون در سالگردی دیگر از انقلاب مشروطه، نه تنها از آن روست که سخنان وی در این گفتگو چون همة گفتهها و نوشتههای دیگرش حامل اسباب شناخت جایگاه بلند انقلاب مشروطه در تاریخ ایران است، بلکه به ویژه و بطور خاص اشارهایست که وی به ضرورت «نسب شناسیِ» گرایشها و نیروهای سیاسی دارد که باید مبدا حضور اجتماعی خود را در انقلاب مشروطه بیابند. به این تعبیر انقلاب مشروطه این بار نیز آغاز حیات تازهِ یک جامعه نوین است که گوناگونی و رنگارنگی از نمودهای انکارناپذیر آن است. روند پذیرش و احترام به این گوناگونی و پیامدهای حقوقی و اجتماعی آن نه تنها در پیکر جامعه، بلکه در بالاترین سطوح قدرت حکومتی نیز میرود جای خود را بیابد.
نقل از: https://www.facebook.com/tirdad.bonakdar
Mohamad Izadi : من یک نکته دیگر را هم نمی فهمم. تو چطور که اینقدر با سلطنتطلبهای فعلی بدی چطور از همایون فاکت می آوری؟ من همواره نسبت به قرائت تو از همایون تردید دارم. چطور می شود هوادار همایون بود و به روحانی، سرکوبگر ۱۸ تیر، رای داد؟
Tirdad Bonakdar Mohamad Izadi : ببین محمد جان، ارادت من به همایون حکایت دیروز و امروز نیست که بخواهم درباره آن توضیح دهم. من در سال 1386، تنها وبلاگ نویس داخل کشور بودم که لینک سایتهای همایون و تلاش را در صدر لینکهای وبلاگم قرار داده بودم. من در آن زمان هم مثل الان نه سلطنت طلب بودم و نه طرفدار احیای پادشاهی مشروطه و یا اقتدارگرا. افتخار می کنم که در شمار اولین کسانی بودم در داخل کشور که دریافتم که موقعیت داریوش همایون برای نیروهای ملی، موقعیتی فراگیر است. خوشبختانه خود ایشان هم پس از جنبش سبز با فاصله و مواضع روشنی که بر علیه اردوگاه سلطنت طلبان گرفت، در پایان عمر به موقعیت راستین خود بیشتر نزدیک شد. راهی که همایون در پایان عمر تجویز کرد، پیگیری مطالبات دموکراتیک از درون کشور و با استفاده از ظرفیتهای موجود بود. رای من به روحانی در ادامه تشخیص و رایی بوده که به موسوی دادم. همایون در آن مقطع زنده نبود که نظر خود را بیان کند، اما در سال 1387 جمله معروفی گفت که راهگشای من در همه سالهای پس از ان بود. “در صورت حمله نظامی یا تجزیه ایران، من ضمن حفظ مواضع مخالف خود، در کنار جمهوری اسلامی خواهم ایستاد.” دلیل رای من به روحانی هم در این راستا بود، و هم در راستای امید به گشایش نسبی فضا برای در کانون قرار گرفتن داخل کشور، چون در خارج از کشور، دیگر همایون تکرار نخواهد شد.
شعر پیشرو شعری است که «این گونه که هست» را خوب بشناسد، و «آن گونه که باید باشد» را در خیال شاعرانۀ خود،به سان آرزوها و آرمان های انسانی بپروراند
خیلی از اقدامات علیه آزادی فضای مجازی که توسط افراد و نهادهای خاص صورت میگیرد، مقاصد خیرخواهانه ندارد. یعنی خیلی هم دلشان به حال اخلاق عمومی یا تهدیدهای این فضاها علیه جوانان نسوخته است. مقاصد سیاسی دارد. از آزادی موجود در این فضاها میترسند، دنبال محدود کردن اخبار هستند، و این محدود کردنها هم جواب نمیدهد. کاش طرفداران فیلتر کردن توضیح میدادند که در محدود کردن دسترسی مردم به کدام خبر موفق بودهاند؟
…تغییر رژیم… که حالا در جریانش هستیم و یک زمان تصور میشد تنها از راه قیام مسلحانه، مبارزه مسلحانه و انقلاب خونین به وقوع میپیوندد، اما این تفکر اندک اندک تغییر کرد و موضوع اصلاحطلبی پیش آمد زیرا در خود رژیم علایمی دیده شد که جامعه را به امکان انجام اصلاحات امیدوار میساخت. امروزه ما با تغییر رژیم به معنای تغییر فلسفه حکومت رو به رو هستیم و نه به مفهوم تغییر جمهوری اسلامی.
آنچه امروز ما در رفتار، نوشتار و گفتارمان به نمایش میگذاریم، حکایتیست از آن چه در آینده از عهدهی آن برخواهیم آمد. فراتر از آن؛ آینده به یک باره ظهور نمیکند. کردار و گفتار امروز ما در ساختن فرهنگی آن نقش جوهرین دارد.
مراکشیها میخواهند مراکشی بمانند نه پیادهای در دست هر نیروی مسلطی در دنیای عرب. آنها فراموش نکردهاند که همواره با اعراب شرقی تفاوت داشتهاند. آنها نه هرگز زیر نفوذ خلافتهای اموی و عباسی بودهاند و نه فاطمی و عثمانی، پیوندهای تاریخیشان با اعراب شرقی جنبه مذهبی و فرهنگی داشته است. به همین جا هم بس میکنند.
اعتقاد دارم نوشتن از درون آدم سرچشمه میگیرد و این درون، آگاهانه یا ناآگاهانه متصل است به چیزی که واقعاً هستی. لازم نیست بگویم همجنسگرا هستم تا بقیه متوجه این واقعیت بشوند ـ واقعیتی که حداقل برای من یکی انتخاب نبوده است، یعنی من همین شکلی متولد شدهام، زندگی کردهام و کار میکنم: پسری که به همجنس خودش عشق میورزد و علاقه دارد.
